23 Mayıs 2011 Pazartesi

I'am back.



Çok kısa bir süre sonra kasım ayından beri elimi süremediğim ama uzaklardan bakmakla yetindiğim bu dünyaya dönüş yapacağım. dönüyorum dedim ama döndüğüm iki şey dışında diğer hayatlarım olmayacak. yokluğumda çok kitap okudum, çokça yalnız kaldım. fakat yazmayı bırakamadım. her şeyden uzak kalsak da kelimelerden uzak kalamıyoruz.
işte bu gerçek.
yeni bir dünya,
daha az hüzün daha çok keyif için. -bunu haketmek için ölüyoruz-
yaşamayı seçenlerden olmak için.
ki yeni kavgamız dönüşmeyi başarabilmek.
ilk buradan başlayalım.
merhaba.

27 Kasım 2010 Cumartesi

raylar üzerinde tıngır mıngır


gecenin tam üçünde usulca sokuldu bir kış koynuma ve bir şarkı fısıldadı cennetten...
biraz yorgundu ellerim ve buz kesti yavaşça bedenim,
aman allahım bu nasıl bir his yeniden doğmak için bir nefeste ölmek.
Zihnim berrak, ciğerlerim temiz, tıkanık değil ruhum, soluduğum bu yağmur yıkadı içimi
başımın altında yumuşacık bir diz.
karanlık, beyaz odada bir mum ışığı, kapalı televizyon camından yansıyan
ve gittikçe uzaklaşıyor dans eden o ateşten elbisesiyle bir kız.
bir hüzün çöküyor keyifle, ki hiç bu kadar mutlu olmamıştı pişmanlıklarım.
ellerini tuttuklarım, dokunamadıklarım biliniz ki bir tek düşlerime kira almaktayım.

biraz zaman geçti
bir yola düştü düşlerim
ne içinde bu dünyanın
ne de büsbütün dışında içinin
raylar üzerinde tıngır mıngır
ışıklar saçtı sözlerin
ve tüm söylenenlerin
tek bir tanığıydı gözlerin.
raylar üzerinde tıngır mıngır
ışıklar saçtı sözlerim.

ve tüm söylediklerim
aşk üzerineydi çocuk.

nefrete duyduğum aşk büyüttü beni
ve sen emeğini vakite çevirirken
birileri senin vaktini çoktan nakite çevirmişti bile
durup dururken bu şehre kızdım çocuk
hiç suçu yokken hemde.
ne çok insan var değil mi
ve ne çok hikaye
ve ne de çok yokluk.

geride bıraktım ve devam ettim
zihnim biraz bulanık
düşüyor düşlerim bir bir
ağa takılıyor balıklarım
bir el bırakacak tekrar suya elbet
ah o da ankara'da olmasaydı bu vakit.

16 Kasım 2010 Salı


çocuk sesleri geliyor dışarıdan
şen umutlu masum

güneş parlıyor penceremden
şık sıcak tedirgin

bir müzik yayılıyor odamda
keman piyano gitar

yatağım öyle oracıkta
dağınık soğuk ıssız

bir kalem düşüyor elime
üzgün meraklı korkak

kelimeler dökülüyor bardağa
susuz güçlü kafi

parmak uçlarım dokunuyor
pürüzsüz sıcak ıslak

gözlerin gibi bir gemi geçiyor odamdan
odam deniz
odam bahar
odam leylak kokuyor.

ve bir gün ışığında parlıyor içimde ki karanlık

yüzümü yıkıyor yılgın kelimeler

bir hayalim yok gelecek üstüne

ve kimse çalmıyor kapımı
çocuklar bile.

oysa işte bugün değil mi bayram
bilmesem kanardım
bildim yine de yaşadım.

ah bir de bunu meydanlarda haykırsaydım
bir duman gibi içine dolarken..

4 Kasım 2010 Perşembe

Hadi Oradan Carleone


Don Michael Corleone soğukkanlılığı ile arşınladığın yollarda,
Geçmişi olmayan adamlar tanıdın beyaz ekranlarda,
Oysa senin sokaklarında geleceği olmayan adamlar yürüyorlardı bir sağa bir sola.
Ve ta ki o at kafasını bulana kadar yatağında
Hayatın aslında o kadar da hayat olmadığını
Olmayan bir hayatın en değerli hayat gibi parladığını anladın!
Hayır anlamadın
Kandırma şimdi kendini,
Ama anlamış gibi yapmak daha kolaydı anlamaktan
O yüzden işte bu yüzde kauçuk ifadeler
ve
Zoraki gülümsemeler,
Herkesin bildiği şeyler üzerinden bilmemiş gibi davranmalar.
Aslında ne de yakışıyoruz beyaz ekranlara dimi
Sahne ışıklarında ne de güzel parlıyoruz,
Zengin oluyoruz,
Şık giyiniyor,
Sağlıklı besleniyoruz,
Yeteri kadar uyuyor,
Hep güzel kadınlarla sevişiyoruz.
Güne hep
Don Michael Corleone soğukkanlılığı ile arşınladığın yollarda başlıyoruz

Hadi lan oradan tayyare,
Bas baya her köşede gizlenmiş
Kameralara,
oynuyoruz
Hepsi bu.

3 Ekim 2010 Pazar

gölge


kaç sahilde söndürdün feneri
ve ufacık bir çukurda yüzdürdün kağıt gemini

tayfasız kalmaz ya bu dünya
yerine gelir elbet biri.
su alıyor altından diye de boşuna korkma
bir yama ile kapanır ya bu delik
bir yenisini de sen açma
bakakalıp ardına.

&

boş sokaklarda adımlarım yankılanıyor
her şey daha bir gürültülü canlanıyor zihnimde
kaç vakit güneşi kucakladın uykulu gözlerle
ve boş yere yeminler içtin olmazlar üstüne

bir selam savurdu muydun rüzgara
ve seslen tüm gücünle martılara
çek kürekleri kayıkçı
alınacak yollar var daha.


olmaz deme
gitmek korkutmasın seni
her gece yıldızların misafirliği gibi
konuk olsun yalnızlığın odana.

sus deme
konuşmak korkutmasın seni
yakışmaz ağlamak
sözler dökülürken dilinden
kırılmaz yere vurunca
yıllarca o elinde tuttuğun
cam bardakta.

imkansızlıkların ortasında
bir de yağmurlar yağınca üzerine
kalakalmak koymaz yolun ortasında
bir orada bir burada
yok olmak kalabalıklar arasında

&

çek kürekleri kayıkçı
gayri durulmaz buralarda
yorgunsun biliyorum
belki hastasın da
ve tutmuyor da olabilir ellerin
biliyorsun
gidelecek yollar var daha
bedeninle yahut ruhunla
tamamlanacak elbet
son soluğa kadar
solan gözlerinle yoldaş
ve seçilmeyi bekleyen
bir yığın yol var be arkadaş.

18 Eylül 2010 Cumartesi

Ahmak


her şey değişecek,
eli mahkum.
ardında bırakacakların
bolca ah olsa da,
ahmak olmaya yeğleyeceksin.

Çünkü devam etmek mümkün değil başka türlü.
yeni bir şarkı takıldı zihnime,Malt'tan son günlerde. klibi ile de oltaya tutulmuş bir balık gibi yakaladı beni.

ama son zamanlarda ben diye şahsileştirip hayatı kendini önemsemenin anlamı olmadığını da idrak ettim. Kolay oldu. düşüncelerin rüzgarda uçuşan bir uçan balon gibi olduğu zamanlar bunlar. bir değişim yönünden estiği açık. ülke büyük bir değişim geçiyor. hiç bir şeyin eskisi gibi olmayacağı günlere girdiğimiz görünüyor. bir kısım insanlar mevcut düzenin değişmemesini standartlarının cehalet olarak gördükleri tarafından belirlenmesini istemiyor haklı olarak, bu kızgınlıkla şapşalca döşüyor küfürlerini, bileniyor haksız olarak. bir kısım kendisini düzecek yeni düzeni seçmenin keyfini yaşıyor ama gözü zafer körü haklı olarak. kendini önemli sayıp yok saymaya başlıyor diğerlerini haksız olarak. tadını çıkaramayacaklarından eminim, çünkü aslında ne istediklerini kendileri de bilmiyorlar. bir grup yeni bir oluşumda boşlukta yankılanan seslerinin daha çok bağırdıkça daha uzun süre yankılandığını farkettiler ve o boşluğa doğru koşuyorlar. biraz çocukca, sevilmeyen, eve gelsin istenmeyen aşarı, kırıp, dağıtan yaramaz çocuk gibi, özünde yine çocuk... çocuk her zaman sevimli bir kelime gelmiştir başına ya da sonuna aldığı kelimeler yapısını pek değiştiremeyecek türden.
fakat unuttukları bir şey var o boşluk onlar tarfından doldukça yankı kaybolacaktır. dolu bir oda da yankılanan sesle boş bir oda da yankılanan sesin farkını anladıklarında başka sözlere ihtiyaçları olacak. kırmadan, dökmeden oynamaya öğrenecekler, büyümeliler.
siyasetten bir süre uzaklaşmak gerek gibi, yoksa içte kocaman bir boşlukla çevreye boş gözlerle bakmak ile bir şeyler yapmalı hayalleri arasında arafta kalan bireylerden olunacak. korkutucu bir hal.
sonumuz lostun sonu gibi olmasın da...

yakında italya'dan haberlerimiz olacak temsilcilik açtık oraya. bir keloğlan vasıtası ile aktaracağız gündemi. monica abla ile güzel bir röportaj ile derkenar dilekçesi yazacağız. reha erus out bizim eros çocuk in.

o değilde bu 12 eylüller birilerinin çocukları için mi yaratılmış anlamış değilim, amerika halkını tenzih ederim ama bi rahat durun kardeşim ya. yoksa özünüzde iyi olduğunuza eminim. bir diğer ad olarak okyanus ötesi de güzel bir nick olur yahut deodorant markası olur. olmaz demeyin ne olmazlar oldu.

bak yine...
rahat duramadım. ama napayım ponpon kızları düşündükçe sinirim bozuluyor. yahu onlar ponpon kız. dokunmayın onlara çarpılırız! hayret bi şey. siz de yuhlamayın lan. mazallah çarpılırsınız!
o değil de aslında bir gün uzun uzun şah döneminin son zamanlarında ki persepolisi anlatmak lazım döndükçe dilimiz.
bak yine... töbe töbe..

tamam vazgeçtim, döndüm yüzümü ay'a ve sonunda en sonunda çok yalnız kaldığımı farkettim ve bir karar verdim;

dün yeniden, dinledim bu şarkıyı
kalmıştı çok eskiden
sözleri dedim bari yazıyım
en baştan yeniden

dün yeniden baktım eskilere
benim yeni evden
herşey değişmiş ama nakarat kalmış
söylüyorum aynen
yeniden

her geleni yok sayıp darlanmaksa benim tarzım
her gelene hırlayıp harlamaksa farzım
her gidenin ardından ahlanmaksa arzım

belki de bana benim gibi bir ahmak lazım!

öptüm. kendine iyi bak. bye. ( çok mesaj çok kontör.)

not: saygıdeğer emekçi ponpon kız sağ salim yere iniyor. ponpon ve yahkeme (hatalı yazılmamıştır.) kararı ile kaldırılan balığın austosla alakası yok.

12 Eylül 2010 Pazar

1984

1980

1981

1982

1983

1984

1985...

Her bir sesin sokaklarda yankılanıyor.

Bilmem, daha kaç vakit sürecek bu mahcubiyetin.

Yalnızlık hiç bu kadar kuvvetli esmemişti yüreğime

Ciğerim ise gecenin üçünde bir darağacında sallanıyor.


Bir boşluktu bu yol, içimde

Doldurulamayan zifiri,

Kıyısı deniz olan bir ülkenin hasreti

Güneşle birlikte üzerime doğuyor.


Okyanusun çok ötesinde

Bir cetvel, bir pergel

İnsanlığın üzerini çiziyor

Üç beş satırda bir fotoğraf karesi yahut bir tabloda istiklal

Mutluluğu anlatamıyor be Abidin.

bir gün,
12 eylül,

ha 1980 ha 2010


bir zafer,
yarı final sırbistan, son üç dakika kala öne geçen bir takım, 0,5 sn. kala kazanılan bir maç, final A.B.D ile ve şampiyonluk!?

Yine birilerinin çocukları kazanıyor!


bir seçim,

Değer mi ucu, değmez mi

Bıçak sırtında bir ülke

Her seferinde çimler eziliyor

çemberin içinde.

Ve bir türkü,

bomboş odaların rutubetiyle yankılanıyor


“kerküğün zindanına attılar beni
mazlumlar sürüsüne kattılar beni
bir yanım dağladılar ateşle annem
ne suçum ne günahım yaktılar beni
türkmen obalarından göçen anneler
ne yuvaları kalmış ne de haneler
gökkubbeyi sarar mazlum feryadım
elbette birgün güler bize seneler”

bir film/kitap/felsefe

gün alıyoruz

george orwell 1984 den.

Yıl 2010, 12 eylül

Birilerinin çocukları yine kazanıyor!

Son sözler hep bizim de bir anlamı kalmıyor

Hadi yine,

Eyvallah!